![]() |
بسم الله الرحمن الرحیم
باید دانست، کودک انسان مانند بچه سایر حیوانات فقط دارای شکم و بدن نیست که مأموریت والدین تنها تأمین غذا و لباسش باشد. کودک، گذشته از این ها، صاحب مغز و دارای فکر و روح است و این دو، شدیداً نیازمند تربیت است. مهم ترین دوران ریخته شدن شاکله تربیت انسان همین دوران کودکی است که هنوز شخصیتش به طور کامل شکل نگرفته و آمادگی پذیرش هر گونه تربیت را دارد لذا سرمایه گذاری و همت جدی خانواده باید متوجه دوران کودکی و تربیت و پرورش فرزند در همین دوران باشد ولی متأسفانه اکثر پدر و مادرها با فنون تربیت آشنا نیستند و همین مسأله باعث می شود که سنین طلایی پرورش فرزندان از دست برود و کودکان بدون برنامه حساب شده و صحیح و به صورت خود به خود و خودرو بزرگ شوند.
حساسیت دوران کودکی تا آنجاست که در توصیف آن گفته شده: «کیفیت رفتار فرد را حتی در دوران سالمندی می توان در همان خردسالی پیش بینی کرد، همان گونه که کودکی شخص سالمند را می توان از رفتارهای فعلی او تشخیص داد و امام صادق-علیه السلام- در این زمینه می فرمایند: اگر (در سنین کودکی) آموخت، صالح و رستگار می گردد وگرنه دیگر خیری در او نیست.» (آموزش مفاهیم دینی همگام با روانشناسی رشد/ دکترباهنر/ مقدمه ص 15)
حال که بر اهمیت تربیت نوگلانمان بیشتر واقف شده و به عبارتی دغدغه مند گشتیم، سوال اساسی این است که در این راستا چه باید کرد.
ما پاسخ به این پرسش را در قالب چند گام مهم و زیربنایی بیان می کنیم.

