اگر کمی به اطراف خود نگاه کنید، می بینید که ریشه اغلب بیماری های جسمی از جمله ناراحتی های قلبی، گوارشی، سکته ها و غیره، از ناحیه اعصاب است. اضطراب و تشویش بیماری خاموش عصر ما است. ریشه این ناراحتی ها و اضطراب ها که در نهایت منجر به احساس پوچی می شود، چیست؟

زمانی که به کلاس زبان می رفتم، دوستی داشتم که علاقه ای به انجام تکالیف کلاس نداشت ولی در عین حال علاقه زیادی هم به مکالمه نشان می داد و در بحث های کلاس به طور فعال شرکت می کرد و غلط و درست مقصود خودش را می رساند. معلمی داشتیم که از سر دل سوزی ما را به انجام منظم تکالیف تشویق می کرد و به همین دلیل دوست من زیاد از او خوش اش نمی آمد. او نمی دانست که راه پیشرفت در مکالمه، ملزم بودن به کتابی است که زیر نظر چندین کارشناس با تجربه نوشته شده. او دل اش می خواست به شیوه خودش زبان را یاد بگیرد و من که چند ترم با او بودم، می دیدم که در صحبت کردن پیشرفت قابل توجهی ندارد.

اکثر ما آدم ها همین گونه هستیم. فکر و اندیشه خودمان را قبول داریم و خیال می کنیم با تکیه بر آن می توانیم به سعادت و خوش بختی برسیم در حالی که خدا از طریق پیام برانش راه دیگری را به ما نشان می دهد. خداوند ما را دعوت می کند که به احکام و دستورات دینی عمل کنیم تا انسانی کامل و سعادت مند باشیم. ولی ما آدم ها، بی آن که به دستورات دین اهمیت دهیم، طبق میل و خواسته خود عمل می کنیم.

اگر کمی به احوالات خودتان دقت کنید، متوجه می شوید که ما زمانی دچار احساس پوچی و اضطراب می شویم که ببینیم کارهایی که انجام داده ایم، بیهوده بوده است.

من از آن دوستم خبری ندارم ولی مطمئن هستم که اگر دست از آن شیوه بر نداشته باشد، یک روز می فهمد که با وجود صرف هزینه، زمان و انرژی فراوان به آن چه که می خواسته نرسیده و شاید آن روز دیگر برای برگشت دیر باشد.

انسان امروز، چون به خودش و توانایی هایش ایمان دارد، خود را بی نیاز از خدا و پیروی از دستورات او می پندارد ولی از آنجا که در امور ریز و درشت زندگی به هدف مطلوب نمی رسد، دچار احساس پوچی و اضطراب می شود.

خداوند می فرماید:"یا ایها الناس انتم الفقراء الی الله و الله هو الغنی الحمید."

"ای مردم، شما ذاتاً فقیر هستید و هیچ چیزی از خود ندارید و تنها خدا غنی و ستوده است." (فاطر/15)

انسان اگر بداند که در مقابل خدا نیازمند است و هیچ چیز ندارد، خود را در آغوش پر مهر او می افکند و خداوند نیز محبت و نعمت خود را از او دریغ نمی دارد. در این حال انسان با توکل و اعتماد بر خدا و راهنمایی های او که از طریق پیام بران به ما رسیده است، از اضطراب و پوچی دور شده و دل اش به یاد خدا آرام و مطمئن خواهد شد و به سعادت می رسد.

منبع: آشتی با خدا از طریق آشتی با خود راستین

پ.ن: حکومت جهانی مهدی(عج) مبتنی بر سیره فاطمه(س) است.

یوسف ام مرا ببخش.

امشب که برادران بعد از 40 سال، دیگر بار به یاد تو افتادند و به یاد توبه ای که هرگز نکردند، همین امشب مرا ببخش، پیش از آن که چشمان یعقوب سپید شود.

مرا ببخش که سنگینی گناه یک تاریخ بر دوشم است و منِ خواب زده، هم چنان در کابوس عمری توحش و نفس پرستی فرزندان آدم. و آدم خود توبه کرد و من... یوسف ام هر روز دست و چهره به آب تطهیر می کنم به یاد آن ساعت که بیخود از تو و خدای تو، سرمست از نعمت های بهشتی دست به آن درخت دراز کردم و تاوان همان دست درازی شد سال ها هجران و سختی و رنج و مشقت و در به دری در ناکجا آباد دنیا ولی انگار این وضوهای سرسری راه به جایی نمی برد در این عصر تکنولوژی و مدرنیته. از اینجا رانده و از آنجا مانده شده ایم. آن وری ها که به جرم یوسف پرستی عقب مانده مان می خوانند و به این وری ها هم که... دست ما کوتاه و خرما بر نخیل. یوسف ام این روزها بد جور دلم هوای تو را کرده است. هوای رفتن در سر دارم. به کجا؟ به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم...

ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش/ تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد